در مطلب قبلی به حفاظت ساختمان ها در یک سیستم صاعقه گیر الکترونیکی پرداختیم و به قسمت اول آن که حفاظت به منظور کاهش خسارتهای فیزیکی و خطرهای جانی است پرداختیم. در این نوشته به قسمت دوم که حفاظت جهت کاهش خرابی سیستم های داخلی است خواهیم پرداخت.
به منظور کاهش خطر بروز مشکل در سیستم های داخلی و محافظت در مقابل ضربه های الکترومغناطیسی صاعقه(LEMP) بایستی موارد زیر کاهش یابند:
-سرج هایی که حاصل از تزویج های القایی و مقاومتی به علت برخورد صاعقه به ساختمان هستند.
-سرج هایی که حاصل از تزویج القایی به خاطر نزدیکی به ساختمان هستند.
-آن دست از سرج هایی که توسط خطوط متصل به سازه انتقال داده شده یا نزدیک به خطوط هستند
-تزویج شدن مستقیم میدان مغناطیسی با تجهیز
محل قرار گیری سیستم حفاظت در LPZ1 یا زون های بالاتر باید باشد. تحقق این امر بوسیله تمهیدات حفاظتی (SPM) برای سیستمهای الکتریکی و الکترونیکی، شامل شیلد کردن مغناطیسی که میدان های القایی را تضعیف میکنند و یا مسیریابی مناسب سیم کشی به منظور کاهش حلقه های القایی صورت میگیرد. این هم بندی باید از طریق هادی های همبندی یا در صورت لزوم توسط برقگیرهای حفاظتی (SPDS) صورت پذیرد.
هر گونه تمهیدات حفاظتی برای تمامی LPZها بایستی با استاندارد IE62305 مطابقت داشته باشند.
بوسیله واسطه های ایزوله کننده و یا یک سیستم برقگیر حفاظتی هماهنگ شده که اضافه ولتاژ ها را به کمتر از ولتاژ ضربه نامی سیستم مورد حفاظت محدود میکند، حفاظت موثر در برابر اضافه ولتاژهایی که موجب خرابی سیستم های داخلی ساختمان است فراهم میشود. این واسطه ها باید مطابق با ملزومات استاندارد IEC62305-4 انتخاب و نصب گردند.
